ICEP 2018

Bilişsel Bilim Alanlarında Öğrenim Gören Üniversite Öğrencilerinin İnsan Beyni ve Yapay Zekâ Hakkındaki Bilgileri

Asil Ali Özdoğru, Ömer Faruk Tan ve Emirhan Abacı

AMAÇ: Bilişsel bilim zihnin yapısını, işleyişini ve işlevini anlamayı hedefleyen disiplinler arası bir alandır. Psikoloji, felsefe, antropoloji, dilbilim, nörobilim ve bilgisayar bilimleri bu alanlarda yer almaktadır. Bu alanlarda yapılan çalışmalarda beyin ve zekâ konuları farklı açılardan incelenmektedir. Bu konular arasında insan beyni ve yapay zekâ son dönemlerde geliştirilen yöntem ve teknolojilerle çok daha ileri seviyede anlaşılabilmiştir. Her ne kadar bilim dünyasında bu konularda artan bir bilgi üretimi söz konusu olsa da genel olarak toplumda eksik ve yanlış bilgiler bulunmaktadır. Örneğin nöromitler, beynin mekanizmasına ve neler yapabileceğine dair sağlam bilimsel temelleri olmayan yanlış inanışlardır. Dünyanın farklı bölgelerinde üniversite öğrencisi ve öğretmenlerle yapılan çalışmalarda nöromitlerin oldukça yaygın olduğu görülmüştür (Rato et al., 2013). Bu çalışmada üniversitede bilişsel bilimle ilgili bölümlerde öğrenim gören öğrencilerin sahip oldukları nöromitler ve yapay zekâ hakkındaki bilgileri araştırılmıştır. YÖNTEM: İstanbul’daki bir vakıf üniversitesinin Psikoloji, Felsefe, Moleküler Biyoloji ve Genetik (MBG), Bilgisayar Mühendisliği lisans ve Nörobilim yüksek lisans programlarında öğrenim gören toplam 502 öğrenciye (%74 kadın, yaş ort. 22) anket uygulaması yapılmıştır. Ankette sosyodemografik bilgi formuna ek olarak, Dekker ve arkadaşları (2012) tarafından geliştirilen ve Karakuş (2014) tarafından Türkçe’ye uyarlanan 32 maddelik nöromit ölçeği ile araştırmacılar tarafından geliştirilen 22 maddelik yapay zekâ bilgi testi kullanılmıştır. BULGULAR: Nöromit ölçeği ve yapay zekâ testlerinden alınan puanlar yüzde olarak hesaplanarak katılımcıların nöromit ve yapay zekâ bilgi seviyeleri ortaya çıkarılmıştır. Tüm katılımcıların ortalama nöromit yüzde puanı 52,1 (SS=9,90), yapay zekâ bilgi puanı ise 47,4 (SS=11,7) bulunmuştur. Bölüm ve sınıf bağımsız değişkenleri ile nöromit ve yapay zekâ bilgisi bağımlı değişkenleri arasında yapılan iki yönlü varyans analizi hem bölüm ve sınıf değişkenlerinin hem de etkileşimlerinin bağımlı değişkeni istatiksel olarak anlamlı seviyede etkilediğini göstermektedir. Ayrıca yapılan korelasyon analizi nöromit puanlarının yapay zeka bilgisi ve sınıf seviyeleri ile negatif ve anlamlı, yapay zeka bilgi puanlarının ise hem sınıf hem de not ortalaması ile pozitif ve anlamlı ilişki içinde olduğunu göstermiştir. SONUÇ: Bulgular bilişsel bilim ile ilgili bölümlerde öğrenim gören öğrencilerin insan beynine dair yanlış inançlarının ve yapay zekâ hakkındaki doğru bilgilerinin bölüm ve sınıf seviyesiyle ilişkili olduğunu göstermektedir. Nöromitlerin ortalamada en az olduğu bölümler sırasıyla nörobilim, MBG, psikoloji, bilgisayar mühendisliği ve felsefedir. Yapay zekâ bilgisinin de ortalamada en yüksek olduğu bölümler sırasıyla MBG, bilgisayar mühendisliği, nörobilim, psikoloji ve felsefedir. Genel olarak da sınıf seviyesinin arttıkça nöromitlerin azaldığı ve yapay zekâ bilgisinin arttığı görülmüştür. Öğrencilerin akademik başarı durumlarının nöromit düzeyleriyle çok fazla ilişkili olmaması da yanlış inançların bilgiden ziyade başka faktörlerle ilişkili olduğu gerçeğini teyit etmektedir. Bu açıdan evrimsel psikoloji, öğrenme ve gelişimle ilgili evrilmiş ön yargıların tespiti ve iyileştirilmesinde işlevsel olabilir (Howard-Jones, 2014). Bu çalışmada elde edilen bulgular, özellikle insan beyni ve yapay zekâ konularında uzmanlaşan öğrencilerin mevcut bilgi ve inançlarının karşılaştırmalı olarak ortaya konmasına yardımcı olurken, alanda çalışan eğitmen ve araştırmacılar için yol gösterici mahiyettedir.

Atıf: Özdoğru, A. A., Tan, Ö. F. ve Abacı, E. (2018, Nisan). Bilişsel bilim alanlarında öğrenim gören üniversite öğrencilerinin insan beyni ve yapay zekâ hakkındaki bilgileri. 1. Uluslararası Evrimsel Psikoloji Kongresinde sunulmuş bildiri, İstanbul, Türkiye.

Children’s Weekend Activities

Children’s Weekend Activities in Four Countries: Context for Personal and Social Development

Asil Ali Özdoğru

Out-of-school time constitutes a major context of social and emotional development for children across cultures. In this book, which is based on the author’s dissertation study, children’s weekend activities, activity choice, and emotional outcomes were examined among fourth-grade students in Bulgaria, Taiwan, Turkey, and the United States. Results suggest that cultures differ in the available and socially acceptable types of weekend activities as demonstrated by the time spent by children in different activities and extent of parental involvement in children’s activity decisions. Weekend time provides important developmental niches within which children in different countries experience activities that contribute to their personal and social developmental outcomes.

Title: Children’s Weekend Activities in Four Countries: Context for Personal and Social Development
By (author): Asil Ali Özdoğru
ISBN-13: 978-613-8-31967-2
ISBN-10: 6138319672
EAN: 9786138319672
Book language: English
Number of pages: 116
Published on: 2018-03-05
Stock: Available
Price: 39.90 €
Category: Education system
Keywords: child development, cross-cultural psychology, weekend activities
Publishing house: LAP LAMBERT Academic Publishing
Website: https://www.lap-publishing.com/

TABLE OF CONTENTS
Preface
Chapter I: Introduction
Chapter II: Theory and Research
Chapter III: The Present Study
Chapter IV: Discussion and Conclusion
References
Appendices
About the Author

Citation: Özdoğru, A. A. (2018). Children’s weekend activities in four countries: Context for personal and social development. Berlin, Germany: LAP Lambert.

PPS Report

Registered Replication Report: Dijksterhuis and van Knippenberg (1998)

Michael O’Donnell, Leif D. Nelson, Evi Ackermann, Balazs Aczel, Athfah Akhtar, Silvio Aldrovandi, Nasseem Alshaif, Ronald Andringa, Mark Aveyard, Peter Babincak, Nursena Balatekin, Scott A. Baldwin, Gabriel Banik, Ernest Baskin, Raoul Bell, Olga Białobrzeska, Angie R. Birt, Walter R. Boot, Scott R. Braithwaite, Jessie C. Briggs, Axel Buchner, Desiree Budd, Kathryn Budzik, Lottie Bullens, Richard L. Bulley, Peter R. Cannon, Katarzyna Cantarero, Joseph Cesario, Stephanie Chambers, Christopher R. Chartier, Peggy Chekroun, Clara Chong, Axel Cleeremans, Sean P. Coary, Jacob Coulthard, Florien M. Cramwinckel, Thomas F. Denson, Marcos Díaz-Lago, Theresa E. DiDonato, Aaron Drummond, Julia Eberlen, Titus Ebersbach, John E. Edlund, Katherine M. Finnigan, Justin Fisher, Natalia Frankowska, Efraín García-Sánchez, Frank D. Golom, Andrew J. Graves, Kevin Greenberg, Mando Hanioti, Heather A. Hansen, Jenna A. Harder, Erin R. Harrell, Andree Hartanto, Michael Inzlicht, David J. Johnson, Andrew Karpinski, Victor N. Keller, Olivier Klein, Lina Koppel, Emiel Krahmer, Anthony Lantian, Michael J. Larson, Jean-Baptiste Légal, Richard E. Lucas, Dermot Lynott, Corey M. Magaldino, Karlijn Massar, Matthew T. McBee, Neil McLatchie, Nadhilla Melia, Michael C. Mensink, Laura Mieth, Samantha Moore-Berg, Geraldine Neeser, Ben R. Newell, Marret K. Noordewier, Asil Ali Özdoğru, Myrto Pantazi, Michał Parzuchowski, Kim Peters, Michael C. Philipp, Monique M. H. Pollmann, Panagiotis Rentzelas, Rosa Rodríguez-Bailón, Jan Philipp Röer, Ivan Ropovik, Nelson A. Roque, Carolina Rueda, Bastiaan T. Rutjens, Katey Sackett, Janos Salamon, Ángel Sánchez-Rodríguez, Blair Saunders, Juliette Schaafsma, Michael Schulte-Mecklenbeck, David R. Shanks, Martin F. Sherman, Kenneth M. Steele, Niklas K. Steffens, Jessie Sun, Kyle J. Susa, Barnabas Szaszi, Aba Szollosi, Ricardo M. Tamayo, Gustav Tinghög, Yuk-yue Tong, Carol Tweten, Miguel A. Vadillo, Deisy Valcarcel, Nicolas Van der Linden, Michiel van Elk, Frenk van Harreveld, Daniel Västfjäll, Simine Vazire, Philippe Verduyn, Matt N. Williams, Guillermo B. Willis, Sarah E. Wood, Chunliang Yang, Oulmann Zerhouni, Robert Zheng, Mark Zrubka

Dijksterhuis and van Knippenberg (1998) reported that participants primed with a category associated with intelligence (“professor”) subsequently performed 13% better on a trivia test than participants primed with a category associated with a lack of intelligence (“soccer hooligans”). In two unpublished replications of this study designed to verify the appropriate testing procedures, Dijksterhuis, van Knippenberg, and Holland observed a smaller difference between conditions (2%–3%) as well as a gender difference: Men showed the effect (9.3% and 7.6%), but women did not (0.3% and −0.3%). The procedure used in those replications served as the basis for this multilab Registered Replication Report. A total of 40 laboratories collected data for this project, and 23 of these laboratories met all inclusion criteria. Here we report the meta-analytic results for those 23 direct replications (total N = 4,493), which tested whether performance on a 30-item general-knowledge trivia task differed between these two priming conditions (results of supplementary analyses of the data from all 40 labs, N = 6,454, are also reported). We observed no overall difference in trivia performance between participants primed with the “professor” category and those primed with the “hooligan” category (0.14%) and no moderation by gender.

Keywords: priming, replication, intelligence

Citation: O’Donnell, M., Nelson, L. D., Ackermann, E., Aczel, B., Akhtar, A., Aldrovandi, S., . . . Zrubka, M. (2018). Registered Replication Report: Dijksterhuis and van Knippenberg (1998). Perspectives on Psychological Science, 13, 268-294. https://doi.org/10.1177/1745691618755704

Culture, Play, and Education

Cross-Cultural Psychology of Play and Early Childhood Education

Asil Ali Özdoğru

Play is a universal form of human behavior that has been observed across all cultures and constitutes a fundamental role in children’s development. This chapter summarizes theory, research, and practice of play in early childhood education from a cross-cultural perspective. Even though there are common qualities of play, there is a great deal of variation within and across cultures. In the multicultural environment of globalizing world, early childhood professionals need to make better use of play from an intercultural perspective. Effective utilization of play in early childhood education needs a thorough understanding of scientific theories and cross-cultural research on play. Quality early childhood education programs incorporate play as a central element in the curriculum with consideration of both individual- and group-level differences. Developmentally and culturally appropriate practice in early childhood education demands the assessment and utilization of individual and cultural characteristics of children in the planning and implementation of play-based interventions.

Citation: Özdoğru, A. A. (2018). Cross-cultural psychology of play and early childhood education. In C. A. Huertas-Abril & M. E. Gómez-Parra (Eds.), Early childhood education from an intercultural and bilingual perspective (pp. 184-201). Hershey, PA: IGI Global. http://dx.doi.org/10.4018/978-1-5225-5167-6.ch012

FYI 2018

Truth is ever to be found in simplicity, and not in the multiplicity and confusion of things.

Isaac Newton (1680s) Fragments from a Treatise on Revelation


There is something at the bottom of every new human thought, every thought of genius, or even every earnest thought that springs up in any brain, which can never be communicated to others, even if one were to write volumes about it and were explaining one's idea for thirty-five years; there's something left which cannot be induced to emerge from your brain, and remains with you forever; and with it you will die, without communicating to anyone perhaps the most important of your ideas.

Fyodor Dostoevsky (1868) The Idiot

2017 Solar Eclipse © 2018 NASA

Sosyal Politika Çalıştayı

Bilgi Evine Katılımın Öğrencilerin Gelişimine Etkisi: Bir Pilot Çalışma

Asil Ali Özdoğru, Hatice Semiz ve Ömer Açıkgöz

Okul dışı zaman etkinlikleri eğitim programları içerisinde yer alan öğrencilerin öğrenim ve gelişimleri açısından önemli bir fırsat sunmaktadır. Çağdaş eğitim programları okuldaki dersler ile sınırlı kalmayıp okul dışı zamanlarda gerçekleştirilen aktivite ve etkinliklerle öğrencilerin gelişimini destekleyebilmektedir. Bireysel farklılıkların yoğun bir şekilde yer bulduğu kalabalık sınıf ortamlarında öğrenci merkezli bir eğitim anlayışının hayata geçirilmesi çok mümkün olamamaktadır (Pehlivan, 1993). Okul dışı zamanlarda farklı kurumlar tarafından sunulan etkinlik ve programlar öğrencilerin daha bireyselleştirilmiş ve yapılandırılmış bir eğitim alabilmesine olanak sağlayabilmektedir. Bu tür sosyal programlar özellikle dezavantajlı gruplardan gelen öğrenciler için koruyucu ve geliştirici olabilmektedir. Örneğin, yapılan araştırmalarda düşük sosyoekonomik düzeyin okul sorunları, duygusal güçlükler, yıkıcı davranış bozuklukları ve uyum bozukluğu ile ilgili olduğu görülmüştür (Selimhocaoğlu, 2009). Bu koşullar altındaki öğrencilerin gelişimlerinin desteklenebilmesi için okul dışı zamanlarının iyi bir şekilde kullanılması ve programlanması gerekmektedir. Son 10 yılda Türkiye’de yerel yönetimlerce sosyal belediyecilik anlayışıyla kurulan Bilgi Evleri öğrencilerin okul dışı zaman kullanımları ve gelişimleri açısından işlevsel bir role sahiptir. Çoğunluğu İstanbul’da yer alan Bilgi Evlerinin, toplamda 23 farklı şehirde, 54 farklı kurum bünyesinde ve 249 oluşum şeklinde ortaya çıktığı görülmüştür (Karadeniz, 2017). Bununla birlikte alanyazında Bilgi Evleri ve bunların gelişimsel etkileri üzerinde yeterli sayıda ve kalitede çalışma bulunmamaktadır. Bu çalışmada İstanbul’da sosyoekonomik düzeyi düşük bir bölgede hizmet veren bir Bilgi Evinin öğrencilerin gelişimleri üzerindeki etkisinin incelenmesi amaçlanmıştır. Nitel araştırma yöntemi kullanılan bu çalışmada İstanbul’un Anadolu Yakasındaki bir Bilgi Evine devam eden öğrenci ve öğretmenlerle odak grup ve bireysel görüşme gerçekleştirilmiştir. Bilgi Evinin gerçekleştirdiği yaz okulu programında yapılan bu çalışmaya 14 kız ve 12 erkek toplam 26 öğrenci katılmıştır. Öğrenciler bölgedeki farklı ilkokulların 2, 3 ve 4. sınıflarını bitirmiştir. İki araştırmacı tarafından öğrencilere önceden hazırlanmış görüşme soruları grup ortamında sorulmuş ve cevaplar ses kayıt cihazı ile kaydedilmiştir. Ayrıca Bilgi Evinde görev alan bir kadın öğretmen ile de yarı yapılandırılmış yüz yüze görüşme gerçekleştirilmiştir. Görüşmeler sonucu elde edilen veriler kayıt cihazı ve notlardan bilgisayar ortamında yazılı metne dönüştürülerek veri kodlaması ve çözümlemesi için hazır hale getirilmiştir. Öğrenci ve öğretmenlerden elde edilen verilere bakıldığında Bilgi Evinin çocukların gelişimleri üzerindeki etkisi farklı açılardan ortaya çıkmaktadır. Çocuklar zamanlarının büyük bir kısmını, özellikle okul sonrası zamanlarını, hafta sonlarını, kış ve yaz tatillerinin belirli günlerini Bilgi Evinde geçirdiklerini ve burada olmaktan genellikle memnuniyet duyduklarını belirtmektedirler. Çocuklara göre Bilgi Evini okuldan ayıran en büyük özellik zamanlarını burada eğlenceli ve öğretici bir şekilde geçirmeleridir. Öğretmenlerin çocuklarla oyunlar oynaması, dersleri eğlendirerek anlatması, sınavlarına hazırlıkta yardım etmesi ve Bilgi Evi içerisinde geleneksel oyunlar ile kültürel eğitimlere yer verilmesi çocukların Bilgi Evine olan ilgisini arttırmaktadır. Öğretmen görüşmesinden elde edilen veriler de Bilgi Evinin çocukların okula devamlılığını arttırdığını, okul dışı zamanlarını daha geliştirici hale getirdiğini, akademik başarı ve motivasyonlarını desteklediğini göstermektedir. Bulgular Bilgi Evinin öğrencilerin hayatında önemli bir yer teşkil ettiğini ve gelişimlerini desteklediğini göstermektedir. Öğrencilerin ilgi ve memnuniyetinin yanı sıra öğretmenin olumlu düşünce ve beklentileri görüşmelerde ortaya çıkan temalar arasında yer almaktadır. Sınırlı bir grupla derinlemesine yapılan bu çalışmanın bulguları, Bilgi Evinin katılan öğrenciler üzerindeki olumlu etkilerini ortaya koyarken daha geniş katılımlı ve nicel çalışmaların bu programların bireysel ve sosyal etkilerini test etmeleri faydalı olacaktır.

Atıf: Özdoğru, A. A., Semiz, H. ve Açıkgöz, Ö. (2017, Aralık). Bilgi evine katılımın öğrencilerin gelişimine etkisi: Bir pilot çalışma. Sosyal Politikalar: Kurumlar ve Bireyler Çalıştayı'nda sunulmuş bildiri, İstanbul, Türkiye.

ECCE Programs

Program Development, Assessment, and Evaluation in Early Childhood Care and Education

Asil Ali Özdoğru

Early childhood years are a fundamental period of development in human lifespan. Infant and toddler care programs, early childhood education services, after-school care programs, and parenting programs are foundational in the physical, cognitive, and socioemotional development of children. Development of quality early childhood programs can be realized through consideration of various elements of quality. Early childhood care and education (ECCE) program designers should aim to develop safe, healthy, responsive, engaging, and developmentally appropriate programs. Program curriculum, which takes place at the heart of program development, should also be responsive to children's needs and interests to construct meaningful, age-appropriate, and play-based learning experiences. Ongoing assessment and evaluation are integral part of quality ECCE program development. Early childhood assessment consists of child-level and program-level assessments. Assessment of children's developmental outcomes and program environmental characteristics play key roles in the development and evaluation of ECCE programs. Even though there are many available tools of assessment, common features of quality assessments include reliability, validity, purposefulness, and universality. Evaluation of early childhood programs makes use of different methodologies designed to study program process, outcome, impact, and cost-benefit. Development of quality early childhood care and education programs need systematic planning, implementation, and monitoring through the use of quality assessment and evaluation methodologies. This chapter provides a synthesis of the current state of knowledge in program development, assessment, and evaluation in early care and education based on high quality research studies coming from a variety of fields.

Citation: Özdoğru, A. A. (2018). Program development, assessment, and evaluation in early childhood care and education. In V. C. X. Wang (Ed.), Handbook of research on program development and assessment methodologies in K-20 education (pp. 109-127). Hershey, PA: IGI Global. http://dx.doi.org/10.4018/978-1-5225-3132-6.ch006

ICCESEN 2017

Neuromyths: A Challenge for Learning and Teaching Neurosciences

Asil Ali Özdoğru and Nursena Balatekin

Neuromyths are misconceptions generated by misunderstanding or misquoting of facts established by neuroscience about various topics such as critical periods, bilingualism, and hemispherization. Many teachers and students believe in these neuromyths, which present a great challenge for the meaningful learning and use of neuroscientific knowledge. The availability and dissemination of questionable content through various traditional and social media outlets fuels the spread of neuromythical ideas. This paper outlines the common neuromyths and proposes ways to deal with them for learners and teachers. In order to battle and supress neuromyths, neuroscientists and educators should increase collaboration and teachers should adopt more effective teaching strategies to deal with misconceptions.

Citation: Özdoğru, A. A., & Balatekin, N. (2017, October). Neuromyths: A challenge for learning and teaching neurosciences. Paper presented at the 4th International Conference on Computational and Experimental Science and Engineering, Antalya, Turkey.

Excelsior Newsletter

The Amsterdam Experience

Asil Ali Özdoğru

Hello, Hallo.

I was in Amsterdam, the capital of the Netherlands, last week for the 15th European Congress of Psychology. The congress was held from July 11th to 14th at the Amsterdam RAI Conference Center. It was organized by the Netherlands Institute of Psychologists and the Belgian Federation of Psychologists. There were over two thousand participants from all parts of the world presenting and discussing on a whole variety of topics in psychology.

I also presented a poster at the conference about one of our studies on facial feedback hypothesis. The hypothesis claims that individuals’ facial expressions affect their emotional experiences. Our findings showed that sense of humor, rather than the facial expressions, had a better role explaining individuals’ humor experience. I was glad to share and discuss our results and get to learn about other studies. The conference is a great professional development experience in the depth and breadth of psychology for both students and professors.

Conferences are also good opportunities to learn about host locations and cultures. It was my first time in the Netherlands and got to experience the Dutch culture. As a person who lived many years in Albany, New York, I was pleased to witness the Dutch heritage of my past hometown. The buildings, food, and even people looked very familiar in Amsterdam.

I advise and encourage all of my students and colleagues to attend this conference and other professional meetings. The next European Congress of Psychology will be held in Moscow in 2019. Hope to see you at one of those places in the future.

Citation: Özdoğru, A. A. (2017, July). Faculty spotlight: The Amsterdam experience. PsychOut: Excelsior College Psychology Program Newsletter, 2017(4), 1-2.

ECP 2017

The Role of Sense of Humor in the Facial Feedback Effect

Asil Ali Özdoğru

The facial feedback hypothesis claims that individuals’ facial expressions can influence their emotional expressions. In their highly cited study testing this hypothesis, Strack and colleagues (1988) found that when participants evaluated the funniness of humorous cartoons holding a pen in their teeth, which stimulated a smile, gave higher ratings than participants holding a pen in their mouth inducing a pout. A recent multilab replication study by Wagenmakers and colleagues (2016) that involved 17 labs from 8 countries using the same protocol had failed to reproduce the facial feedback effect. As one of the participating labs, we wanted to test the role of sense of humor in this model, which is individuals’ tendency to appreciate, generate, and make use of humorous material. A total of 157 Turkish university students were asked to rate four of the original cartoons either in the smile or pout condition as in the multilab protocol and to complete a self-report measure of sense of humor at the end of the experimental procedures different than other labs. This study will present findings on the role of sense of humor in explaining individuals’ affective responses to humorous material under different facial feedback conditions and its implications for the study of individual differences in experimental investigations of emotional experience.

Citation: Özdoğru, A. A. (2017, July). The role of sense of humor in the facial feedback effect. Poster presented at the 15th European Congress of Psychology, Amsterdam, The Netherlands.